เตรียมอุปกรณ์และการสังเกตแบบอย่างถูกต้อง การเริ่มจากอุปกรณ์ที่เหมาะสมจะช่วยให้การทำงานง่ายขึ้นและผลลัพธ์ออกมาดีขึ้น ควรเลือกกระดาษหรือผืนผ้าใบที่มีพื้นผิวสอดคล้องกับสื่อที่ใช้ เช่น กระดาษสำหรับสเกตช์หรือกระดาษสีน้ำมันที่กันการซึมของสีได้ดี ดินสอหลายความแข็ง เช่น HB, 2B, 4B จะช่วยให้เก็บรายละเอียดและไล่โทนได้หลากหลาย อีกทั้งยางลบแบบนุ่มและยางลบกดจุดละเอียดก็มีประโยชน์เมื่อต้องแก้เส้นบางจุด การจัดแสงจากแบบให้ชัดเจนและคงที่ เช่น แสงด้านข้างหรือมุมสามส่วน จะช่วยให้เห็นเงาและไฮไลต์ได้ชัด การสังเกตแบบอย่างถี่ถ้วน แยกแยะรูปทรงหลัก เงา และขอบที่สำคัญก่อนลงมือ จะช่วยให้ภาพเหมือนมีโครงสร้างมั่นคงตั้งแต่ต้น วาดโครงร่างและตั้งสัดส่วนอย่างแม่นยำ เริ่มจากการร่างเส้นโครงหลักของหัวและตำแหน่งอวัยวะอย่างหยาบ เช่น รูปร่างหัว เส้นแบ่งแกนกลาง ตำแหน่งตาจมูกปากและหู การใช้เส้นแนวตั้งและแนวนอนช่วยให้วางสัดส่วนได้ถูกต้องมากขึ้น ก่อนจะลงรายละเอียดให้ทดสอบความสัมพันธ์ระหว่างส่วนต่าง ๆ ด้วยการเทียบขนาดโดยใช้ดินสอเป็นหน่วยวัด การคุมมุมเอียงของหัวและท่าทางของคอมีผลต่อความเหมือนมาก ดังนั้นควรแก้โครงร่างจนรู้สึกมั่นใจก่อน การร่างอย่างเบา ๆ ช่วยให้สามารถปรับแก้ได้ง่ายโดยไม่ทำลายพื้นผิว และเมื่อโครงร่างถูกต้อง ค่อยเพิ่มเส้นกำหนดบริเวณแสงเงาหลักเพื่อเตรียมการไล่ค่าโทน การไล่ค่าแสงเงาและสร้างมิติให้ใบหน้า เพื่อให้ภาพดูสมจริง ต้องเข้าใจการไล่โทนจากมืดไปสว่าง เริ่มจากวางเงาหลักในบริเวณที่รับแสงน้อยที่สุด เช่น ใต้คาง ข้างจมูกและในเบ้าตา แล้วค่อย ๆ เกลี่ยโทนกลางลงสู่ไฮไลต์ที่จุดรับแสงมากที่สุด การคุมคอนทราสต์ไม่ให้ตัดกันอย่างรุนแรงเกินไปจะทำให้ผิวดูนุ่มนวลและเป็นธรรมชาติ การสังเกตโทนละเอียดของผิว เช่น จุดที่มีสีเข้มเล็ก ๆ หรือเงาอ่อน จะช่วยสร้างความลึกให้ใบหน้าได้ดี […]